Άργησα
να τελειώσω το βιβλίο του Αλβέρτου Αρούχ, τον ήξερα, και το βιβλίο αυτό μου έμοιαζε σαν την τελευταία συζήτηση μας...
....μου λέει πέρυσι, (κάποια στιγμή, δεν είμαι πολύ καλός με τον Χρόνο...) ο Αρούχ περήφανος: "έγραψα ένα βιβλίο με αρχή,μέση και τέλος!", του λέω: "να έγραψες ένα βιβλίο μπορεί,αλλά,αν έχει αρχή-μέση-τέλος, μάλλον το έγραψε η Νατάσα και εσύ το υπόγραψες!..."....τέλος πάντων,αφού τον πειράζω, γελάμε, μιλάμε περι παντός επιστητού, μετά αρρωσταίνει, πεθαίνει, και βγαίνει το βιβλίο του πριν λίγες μέρες απο τις εκδόσεις Ικαρος.,.
Γνώρισα τον Αρουχ στις αρχές του Ογδόντα, στο κλειστό μπάσκετ του Deree, του άρεσε το καλό ποτό, ο καλός καπνός, το καλό φαγητό, οι Τέχνες, τα βιβλία, ξεκινήσαμε όμως να "τα συζητάμε" λίγο πριν την "Σεφαραδίτικη Κουζίνα"... Νομίζω πως θυμάμαι τις περισσότερες από τις συζητήσεις μας, ήταν απίστευτα καλός αναλυτής στην Πολιτική και στα Κοινωνικά "δρώμενα", και από τους πιό δυνατους Οικονομολόγους που έχω γνωρίσει η' διαβάσει!
Δεν πήγα στην κηδεία του. Νομίζω πως οι κηδείες είναι τελετές με σκοπό να πείσουν τους συγγενείς και φίλους πως δεν θα ξαναδουν τον εκλιπόντα,πάει και τελείωσε. Και αυτό δεν μ'αρέσει.
"Η Γεύση Της Μνήμης" είναι η πλήρης αυτοβιογραφία του Αλβέρτου Αρούχ, ξεκινάει από την στιγμή της γέννησης του, τελειώνει με έναν επίλογο πάνω στην Τέχνη, (όπως του αρμόζει άλλωστε), και είναι γεμάτο με αναμνήσεις γεύσης.
...διαβάζοντας το βιβλίο αυτό έγινα λίγο σοφότερος, (όπως κάθε φορά που μιλάω με τον Αρούχ!), ο Αλβέρτος μέσα στην αυτοβιογραφία του εμπεριέχει συμβουλές για την διδαχή και τους δασκάλους, εξηγεί την ελληνικότητα του μουσακά, (μιά εμμονή που είχε χρόνια!), μιλάει για την δυσκολία του "επαγγέλματος" του κριτικού εστιατορίων, την δυσκολία των επιλογών, τον υποκειμενισμό....
....μου λέει πέρυσι, (κάποια στιγμή, δεν είμαι πολύ καλός με τον Χρόνο...) ο Αρούχ περήφανος: "έγραψα ένα βιβλίο με αρχή,μέση και τέλος!", του λέω: "να έγραψες ένα βιβλίο μπορεί,αλλά,αν έχει αρχή-μέση-τέλος, μάλλον το έγραψε η Νατάσα και εσύ το υπόγραψες!..."....τέλος πάντων,αφού τον πειράζω, γελάμε, μιλάμε περι παντός επιστητού, μετά αρρωσταίνει, πεθαίνει, και βγαίνει το βιβλίο του πριν λίγες μέρες απο τις εκδόσεις Ικαρος.,.
Γνώρισα τον Αρουχ στις αρχές του Ογδόντα, στο κλειστό μπάσκετ του Deree, του άρεσε το καλό ποτό, ο καλός καπνός, το καλό φαγητό, οι Τέχνες, τα βιβλία, ξεκινήσαμε όμως να "τα συζητάμε" λίγο πριν την "Σεφαραδίτικη Κουζίνα"... Νομίζω πως θυμάμαι τις περισσότερες από τις συζητήσεις μας, ήταν απίστευτα καλός αναλυτής στην Πολιτική και στα Κοινωνικά "δρώμενα", και από τους πιό δυνατους Οικονομολόγους που έχω γνωρίσει η' διαβάσει!
Δεν πήγα στην κηδεία του. Νομίζω πως οι κηδείες είναι τελετές με σκοπό να πείσουν τους συγγενείς και φίλους πως δεν θα ξαναδουν τον εκλιπόντα,πάει και τελείωσε. Και αυτό δεν μ'αρέσει.
"Η Γεύση Της Μνήμης" είναι η πλήρης αυτοβιογραφία του Αλβέρτου Αρούχ, ξεκινάει από την στιγμή της γέννησης του, τελειώνει με έναν επίλογο πάνω στην Τέχνη, (όπως του αρμόζει άλλωστε), και είναι γεμάτο με αναμνήσεις γεύσης.
...διαβάζοντας το βιβλίο αυτό έγινα λίγο σοφότερος, (όπως κάθε φορά που μιλάω με τον Αρούχ!), ο Αλβέρτος μέσα στην αυτοβιογραφία του εμπεριέχει συμβουλές για την διδαχή και τους δασκάλους, εξηγεί την ελληνικότητα του μουσακά, (μιά εμμονή που είχε χρόνια!), μιλάει για την δυσκολία του "επαγγέλματος" του κριτικού εστιατορίων, την δυσκολία των επιλογών, τον υποκειμενισμό....
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου